دروغ

mohammad_yours

تقدیم به هر چی نامرده

رفتی،نموندی بی وفا

اِنگار، اثر نداشت دُعا

قلبِ منو شِکستی یا

غصه نَخور فدایِ سَرت((فدایِ سَرت))

گفتی که چاره سَفر ِ

گفتی دُعات بی اثر ِ

نِگام هر روز به در ِ

غصه نَخور فدایِ سَرت((فدایِ سَرت))

فدایِ سَرت، اگه من خیلی تنهام

فدایِ سَرت، اگه گریون ِ چشمام

فدایِ سَرت، اگه دِلمُ شکستی

میگن، عاشق ِیکی دیگه هستی

غصه نَخور فدایِ سَرت((فدایِ سَرت))

دِلت دیگه از شیشه نیست

چِشات مثل همیشه نیست

تو گل نمی ریزی به پام

دیگه نمی میری برام

غصه نَخور فدایِ سَرت((فدایِ سَرت))

آغوش تو، برای من

اینگار دیگه جا نداره

دوستم نداری می دونم

این دیگه اما نداره

غصه نَخور فدایِ سَرت((فدایِ سَرت))

شبایِ تاریکُ سیاه

ماهُ صدا نمی کنی

قفل سکوتُ دیگه با

معجزه پاره میکنی

غصه نَخور فدایِ سَرت((فدایِ سَرت))

رفتی،نموندی بی وفا

تنهایی سختِ به خدا

باز زیرِ قلِت زدی یا

غصه نَخور فدایِ سَرت((فدایِ سَرت))

گفتی نه فکر رفتنی

نه اهلِ دل شکستنی

دلی نمونده بشکنی

غصه نَخور فدایِ سَرت((فدایِ سَرت))

shaghayegh

عشق هرجا رو كند آنجا خوش است
گر به دريا افكند دريا خوش است
گر بسوزاند در آتش دلكش است
اي خوشا آن دل كه در اين آتش است
تا بيني عشق را آيينه وار
آتشي از جان خاموشت برآر
هر چه مي خواهي به دنيا نگر
دشمني از خود نداري سخت تر
عشق پيروزت كند بر خويشتن
عشق آتش مي زند در ما و من
عشق را درياب و خود را واگذار
تا بيابي جان نو خورشيدوار
عشق هستي زا و روح افزا بود
هر چه فرمان مي دهد زيبا بود

اگر كسي تو اين زمونه بهت نامردي كرد بدون كه مقصر خودت بودي نه كسي ديگه

mohammad_yours

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از كوي ِ تو ليكن عقبت سرگردان

ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما كردي
تو بمان با دگران واي به حال دگران

همه اينطور نبيس که تو مقصر باشي , شايد تو قرباني اشتباه يکي ديگه باشي مس وقتايي که بقيه قربوني اشتباه هاي تو ميشن ...

shaghayegh

دل سنگ
من توراخواهم برد
دورتر از فاصله دو آيينه ي چشم در چشم
نرم تر از وقت تزويج احساس
صادق
به تو خواهم گفت : که عزيزي در اين خاک داري
که صبوري سخت است
که همه مجبوريم
محبوبم
اين فاصله ها دورتر از تنهايي نيست
شيشه تنهايي ما مي شکند دريک برخورد
حتي اگر من و تو مانشويم
آخه ما براي من و تو کافي نيست
اي همه توشدن هستي من
اي که در روياي مني
اي بي همتا
با من پروازکن تا فردا
با من مي خواستي پارو بزني
تا آخر آب
لااقل نغمهُ پارو زن را درياب
رو رو با زورق شکسته ام در خلاف آب
پارو زن شادي کن!
پارو زن شادي کن!
پارو زن شادي کن!
زندگي باتويعني لذت مردن در خواب
در کنارت زندگي زيبا نيست
عمر من براي باتو بودن کوتاه
جفت مرگ با تو را دوست دارم
با تو بي وزني را دوست دارم در سقوط آزاد
تو رها کردي مرا از گرد ش آسيابي با باد
اي تنها هم دم من چون دم من با من باش
سينه من از تو جهنم شده
از کجا آمده اين داغي
مست از دلهره ام بگذار برود ساقي
اين دم تو آيينهُ خودبيني ام را بسته
بيرون جيوه اي اش وصله ي شک بسته
آيينه ام ترک و لک بسته
تنها تو را مي بينم
که دل در گرو نشکستن بلور شکلک بسته ي من بسته
دست دردوروجودم و انگشت به انگشت من بسته
يکي مي گفت خط هاي کوچک دستانم
عاقبتي خطي خطي است
دوست دارم عاقبت خط خطي من تو شوي
اي کوچکترين عاقبت روشن من
اي دم تو گرم تر از گرماي خورشيد
در شبي ملايم و يخ زده زير نور مهتاب
در کنار شمع خسته و تنها سوزم
چون اکسيد شدن چون تخمير
خاموش شده مي سوزم
نور من ديده تو را
يکرنگي !
خواب آلود و خسته نشسته
دلتنگي؟
سنگين در سينه ما مي کوبد
بي نظم آونگي
با من يک دل و هم آهنگي
در سفر خاک شدن اشک ريزان
همه در خلوتِ من با تو غمگين
در اين گمان که
عشق من آيينه نيست
من و تو دل
سنگيم

mohammad_yours

شب سياهي كرد و بيماري گرفت
ديده را طغيان بيداري گرفت
ديده از ديدن نمي ماند ‚ دريغ
ديده پوشيدن نمي داند ‚ دريغ
رفت و در من مرگزاري كهنه يافت
هستيم را انتظاري كهنه يافت
آن بيابان ديد و تنهاييم را
ماه و خورشيد مقواييم را
چون جنيني پير با زهدان به جنگ
مي درد ديوار زهدان را به چنگ
زنده اما حسرت زادن در او
مرده اما ميل جان دادن در او
خود پسند از درد خود نا خواستن
خفته از سوداي برپاخاستن
خنده ام غمناكي بيهوده اي ننگم از دلپاكي بيهوده اي
غربت سنگينم از دلدادگيم
شور تند مرگ در همخوابگيم
نامده هرگز فرود از با م خويش
در فرازي شاهد اعدام خويش
كرم خاك و خاكش اما بويناك
بادبادكهاش در افلاك پاك
ناشناس نيمه پنهانيش
شرمگين چهره انسانيش
كو بكو در جستجوي جفت خويش
مي دود معتاد بوي جفت خويش
جويدش گهگاه و ناباور از او
جفتش اما سخت تنها تر از او
هر دو در بيم و هراس از يكديگر
تلخكام و ناسپاس از يكديگر
عشقشان سوداي محكومانه اي
وصلشان روياي مشكوكانه اي
آه اگر راهي به درياييم بود
از فرو رفتن چه پرواييم بود
گر به مردابي ز جريان ماند آب
از سكون خويش نقصان يابد آب
جانش اقليم تباهي ها شود
ژرفنايش گور ماهي ها شود
آهوان اي آهوان دشتها
گاه اگر در معبر گلگشت ها
جويباري يافتيد آوازخوان
رو به استغناي دريا ها روان
جاري از ابريشم جريان خويش
خفته بر گردونه طغيان خويش
يال اسب باد در چنگال او
روح سرخ ماه در دنبال او
ران سبز ساقه ها را مي گشود
عطر بكر بوته ها را مي ربود
بر فرازش در نگاه هر حباب
انعكاس بي دريغ آفتاب
خواب آن بي خواب را ياد آوريد
مرگ در مرداب را ياد آوريد

nafise

شب مهتاب و چشما بازم از ياد تو خيسه
ديگه عادت شده با بغض باسه تو مينويسه
کاش ميفهميدی که قلبم خونه آرزوهات بود
يه نفس تنها نبودی هميشه دلم باهات بود
آسمونو ماه نقرش با يه عالمه ستاره
شاهدم که اين بريدن ديگه برگشتی نداره
رفتی بی اونکه بدونی دل من مال خودت بود
حال بغضای شبونم به خدا مال خودت بود

سهم چشمای تو بودن توی دنيا هر چی داشتن
واسه خاطر نازش جونم و گرو گذاشتم ‏
يه دروغ ساده اما قصه ما رو به هم زد
سرنوشتمونو آخر با جدا شدن رقم زد

تو پشيمون شدی و من حالا صندوقچه دردم
سخته اما باورش کن ديگه بر نميگردم
اما يادت باشه هر بار مثه گوله های بهمن
خيليا قربونيای بی گناه دو تا حرفن‏

ساده نباش، ساده نباش
وقتی همه رنگ ميبازن،ياد بگير از اون آدما
که مارش جنگ و ميسوزوند
بايد که تو ياد بگيری مثه همه آدما شی
خوب بتونی دروغ بگی،عشقو تو نطفه بکشی
اين آدما که ميبينی ترانه دخلی ميکنن
بی قانونی قانونشون دروغ ميگن به تو، به هم

------------ مریم حیدر زاده ------------

mohammad_yours

تقديم به كسي كه از عشق شيرين فقط فرهادكشي رو ياد گرفته ...

سادگي از تو چشام رفت
ميدونم ، خيلي كثيفم

خودتو بذار تو چشمام
بعد ببين چقدر ضعيفم

دل به دريا زده بودم
تا تو ساحلت بميرم

صخره هاي شك نذاشتن
كه تو آغوشت بگيرم

آره اونا بد نبودن
چون كه از رنگ تو بودن

تو كه پاكي مثل دريا
صخره ها سنگ تو بودن

ميدونم تو فكر پاكت
هنوزم كثيف ترينم

چه كنم ؟ جوني ندارم
كه بگم ضعيف ترينم

اما يك روز اين ضعيفه
روحش آزاد ميشه از غم

ميگه آي مردم دنيا
كي ميگفت ضعيفه بودم ؟

كي ميگفت عاشق نبودم
عشقمو ازم گرفتن

با يه تهمت دروغي
سادگيها مو شكستن

حالا با يه قلب خسته
منتظر براي مرگم

عشق اومد دوباره پيشم
اما ديد تشنه دردم

آره باز منو گرفته
عشق اون روزاي غمگين

تو بذار دوباره باشم
تشنه چشماي شيرين

تو مس اونا تو قلبم
عشقتو نبر تو رويا

فرصت آخرمونه
دلتو بزن به دريا

yas81

[color=indigo] [/color
آن کس که گفت بهر تو می میرم دروغ گفت
من راست گفته ام که برای تو زنده ام

mohammad_yours

خداي را كه چو ياران نيمه را مرو
تو نور ديده ي مايي به هر نگاه مرو
تو را كه چون جگر غنچه جان گل رنگ است
به جمع جامه سپيدان دل سياه مرو
به زير خرقه ي رنگين چه دام ها دارند
تو مرغ زيركي اي جان به خانقاه مرو
مريد پير دل خويش باش اي درويش
وز او به بندگي هيچ پادشاه مرو
مباد كز در ميخانه روي برتابي
تو تاب توبه نداري به اشتباه مرو
چو راست كرد تو را گوشمال پنجه ي عشق
به زخمه اي كه غمت مي زند ز راه مرو
هنر به دست تو زد بوسه ، قدر خود بشناس
به دست بوسي اين بندگان جاه مرو
گناه عقده ي اشكم به گردن غم توست
به خون گوشه نشينان بي گناه مرو
چراغ روشن شب هاي روزگار تويي
مرو ز آينه ي چشم سايه ، آه مرو

mohammad_yours

دوست عزیز
زندگی همیشه اونی نیست که ما فکرشو می کنیم
پس بیا
ما هم اونی نباشیم
که زندگی همیشه فکرشو میکنه

بیا بزرگ بشیم
اونقدر که دیگه به زندگی نخندیم
بیا چند وقت برای عشق ناز بیاریم
بیا برای یه بار هم که شده دلمونو به غار غار کلاغ خوش کنیم
برای تابستون شعر بگیم

کی میدونه
شاید یه روزی که پروانه سرش شلوغ بود
جیرجیرک به جاش دلشو به آتیش بزنه
شاید توی لحظه وداع به بزرگترین آرزوت برسی
شاید بتونی قشنگ ترین ترانه دنیا رو براش بگی

بیا از حافظ بپرسیم عاشق چند تا دختر بوده
چرا هیچ وقت توی شعرای عرفانیمون به جای شراب از آبغوره استفاده نکردیم

اگه یه روز بهار رو دیدم
بهش میگم بهترین روز عمرم بیست و نه اسفند بوده
نه به خاطر اومدن بهار
فقط به خاطر اینکه زمستون موقع رفتنش بهترین هدیه رو به ما داد
کاش زمستون بودم
تا به خاطر اون هدیه هم که شده
توی اولین فرصتی که داشتی
باهام خداحافظی میکردی...

برخی تو