دروغ

mohammad_yours

سلام

اين بخش براي همه اونايي هست كه عشقشون تنهاشون گذاشته...

mohammad_yours

mohammad_yours

به نام اون کسی که منو ديوونه تو کرد و تو رو ديوونه ديگری....
------------------------------------------------------------------------------
اون كه ميگفت جونش به جونت بنده
حالا داره به گريه هات ميخنده

اون كه ميگفت بدون تو ميميره
دروغ ميگه ، دلش جنس كويره

دروغ ميگه تو گوش نده به حرفاش
نگو هنوز ميخواي بموني باهاش

خيال نكن بدون اون ميميري
بذار بره ، نباشه جون ميگيري

منتظر نظرات شما هم هستم...

shaghayegh

ديدي اي دل كه غم عشق دگر بار چه كرد
چون بشد دلبر و با يار وفادار چه كرد
آه ازآن نرگس جادو كه چه بازي انگيخت
آه از آن مست كه با مردم هوشيار چه كرد
اشك من رنگ شفق يافت ز بي مهري يار
طالع بي شفقت بين كه درين كار چه كرد
ساقيا حام ميم ده كه نگارنده غيب
نيست معلوم كه در پرده اسرار چه كرد
آنكه پر نقش زد اين دايره مينايي
كس ندانست كه در گردش پرگار چه كرد
فكر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت
يار ديرينه ببينيد كه با يار چه كرد

mohammad_yours

خبر مرگ مرا با تو چه كس می گويد ؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسی می شنوی ، روی تو را
كاشكی می ديدم
شانه بالازدنت را
بی قيد
و تكان دادن دستت كه
مهم نيست زياد
و تكان دادن سر را كه
عجيب !‌عاقبت مرد ؟
افسوس
كاشكی می ديدم
من به خود می گويم:
” چه كسی باور كرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاكستر كرد ؟ “

mohammad_yours

شمع سوزان تو ام اين گونه خاموشم نكن
از كنــارت می روم اما فراموشـم نكــن
-------------------------------------------------------------------

دلم آشفته آن مايه نازست هنوز
مرغ پر سوخته در پنجه بازست هنوز
جان به لب آمد و لب به لب جانان نرسيد
دل به جان آمد و او بر سر نازست هنوز
گرچه بيگانه ز خود گشتم و ديوانه ز عشق
يار، عاشق كش و بيگانه نواز است هنوز
خاك گرديدم و بر آتش من آب نزد
غافل از حسرت ارباب نياز است هنوز
گرچه هر لحظه مدد مى دهدم چشم پر آب
دل سودازده در سوز و گداز است هنوز
همه خفتند به غير از من و پروانه و شمع
قصه ما دو سه ديوانه دراز است هنوز
گرچه رفتى ز دلم حسرت روى تو نرفت
در اين خانه به اميد تو بازست هنوز
اين چه سوداست «عمادا» كه تو در سر دارى
وين چه سوزيست كه در پرده سازست هنوز
"عماد خراساني"

shaghayegh

آنقدر با آتش دل ساختم تا سوختم
بي تو اي آرام جان ، يا ساختم يا سوختم

mohammad_yours

زلف بر باد مده تا ندهي بر بادم
ناز بنياد مكن تا نكني بنيادم
مي مخور با همه كس تا نخورم خون جگر
سرمكش تا نكشد سر به فلك فريادم
زلف را حلقه مكن تا نكني در بندم
طره را تاب مده تا ندهي بر بادم
يار بيگانه مشو تا نبري از خويشم
غم اغيار مخور تا نكني ناشادم
رخ برافروز كه فارغ كني از برگ گلم
قد برافراز كه از سرو كني آزادم
شمع هر جمع مشو ور نه بسوزي ما را
ياد هر قوم مكن تا نروي از يادم
شهره شهر مشو تا ننهم سر در كوه
شور شيرين منما تا نكني فرهادم
رحم كن بر من مسكين و به فريادم رس
تا به خاك در آصف نرسد فريادم
حافظ از جور تو حاشا كه بگرداند روي
من از آن روز كه در بند توام آزادم
لسان الغيب

nafise

هر کسی از ظن خود شد یار من
از درون من بجست اسرار من
---------------------------------------

کی ام من ؟ دردمندی ، ناتوانی
اسیری،خسته ای،افسرده جانی
تذروی ، آشیان بر باد رفته
بدام افتاده ای ، از یاد رفته

دلم بیمار و لب خاموش و رخ زرد
همه سوز و همه داغ و همه درد
بود آسان علاج درد بیمار
چو دل بیمار شد ، مشکل شود کار

نه دمسازی ، که با وی راز گویم
نه یاری تا غم دل باز گویم
در این محفل چو من حسرت کشی نیست
به سوز سینه من آتشی نیست

------- رهی معیری --------

بخش جالبی راه انداختید . مدتیه که نوشته های دوستان رو میخونم و دوست داشتم فرصتی پیش بیاد تا من هم در این بخش حرفای دلم رو بزنم .
البته من شعر خاصی از بیوفایی روزگار و دوستان ندارم و متاسفانه زبان گویایی هم برای گفتن حرفام ندارم ولی دوست دارم شعری از قیصر (KAISER) رو براتون بیارم :
هر کی میگه دوستت دارم دروغ میگه
هر کی میگه وفا دارم دروغ میگه

تو این دوره زمونه – عاشقی گشته نمونه
هر چی جستجو کنی – از او نمی بینی نشونه
من میگم مهر و مروت – من میگم عشق و محبت
من میگم مهر و وفا – همش دروغه
من میگم اشکای عاشق – من میگم گل شقایق
من میگه مهر و صفا – همش دروغه

اگه شود چشمی ز اشک – باور مکن
غوغا شود دنیا ز عشق – باور مکن
هر که تو را عاشق شود باشد دمی
او بگذرد تنها شوی بی همدمی ...

تو بمون – تنها بمون --- تنهایی خیلی بهتره
هر کسی عشقی بده --- راه مده بی ثمره

خون دل بسه دیگه --- دنبال عشق کَس نرو
دل خود نگه بدار --- به عشق کَس منه گرو

یه دوستی میگفت امسال خیلی از خواننده ها مثل منصور – شهرام کاشانی و قیصر یه ترانه بنام (دروغ) توی آلبوم خودشون دارند .
واقعا فکر میکنید علتش چی باشه ؟ غیر از اینه که دوستیهای پاک و بی آلایش فراموش شده ...

mohammad_yours

ممنون نفيسه خانوم
واقعا شعراي قشنگي بود

يادمه توي يكي از كنسرت هاي رضا صادقي (فكر كنم مال همين 84 هم بود) يه شعر توي همين مايه هاي تاپيك دروغ داشت دكلمه ميكرد كه همه مردم براش دست زدند
بعد يه دفعه با تعجب گفتش كه : "بابا ما چقدر دل شكسته اينجا داريم ..."

نميخوام بگم مردم همه دل شكسته هستن يا بهشون بي وفايي شده ، اما طرفداراي اين جور شعرا زياد شده هر چند كه زماني هم كه من (ما) بوديم بازم از اين جور شعرا گوش ميكرديم پس هر كس كه مس من از اين شعرا خوشش مياد اينجا بنويسه تا بقيه هم ازش لذت ببرن
تا الان كه بچه ها شعراي خيلي قشنگي نوشته بودن
از همه ممنونم
Expired Hero

mohammad_yours

دلبركم چيزی بگو
به من كه از گريه پرم
به من كه بی صدای تو
از شب شكست ميخورم

دلبركم چيزی بگو
به من كه گرم هق هق ام
به من كه آخرينه
آواره های عاشقم

چيزی بگو كه آينه
خسته نشه از بی كسی
غزل بشن گلايه ها
نه هق هق دلواپسی

نذار كه از سكوت تو
پرپر بشن ترانه ها
دوباره من بمونمو
خاكستر پروانه ها
چيزی بگو اما نگو
از مرگ ياد و خاطره
كابوس رفتنت بگو
از لحظه های من بره
چيزی بگو اما نگو
قصه ما بسر رسيد
نگو كه خورشيدك من
چادر شب بسر كشيد

دقيقه ها غزل ميگن
وقتی سكوتو ميشكنی
قناريا عاشق ميشن
وقتی تو حرف ميزنی
دلبركم چيزی بگو
به من كه خاموش توام
به من كه همبستر تو اما فراموش توام

چيزی بگو كه آينه
خسته نشه از بی كسی
غزل بشن گلايه ها
نه هق هق دلواپسی

نذار كه از سكوت تو
پرپر بشن ترانه ها
دوباره من بمونمو
خاكستر پروانه ها
چيزی بگو اما نگو
از مرگ ياد و خاطره
كابوس رفتنت بگو
از لحظه های من بره
چيزی بگو اما نگو
قصه ما بسر رسيد
نگو كه خورشيدك من
چادر شب بسر كشيد

چيزی بگو اما نگو
از مرگ ياد و خاطره
كابوس رفتنت بگو
از لحظه های من بره

چيزی بگو اما نگو
قصه ما بسر رسيد

"ايرج جنت عطايي"

shaghayegh

گل من گريه مكن
گل من گريه مكن
كه در آينه ي اشك تو غم من پيداست
قطره ي اشك تو داند كه غم من درياست
گل من گريه مكن
سخن از اشك مخواه
كه سكوتت گوياست
از نگه كردنت احوال تو را مي دانم
دل غربت زده ات
بي نوايي تنهاست
من و تو مي دانيم
چه غمي در دل ماست
گل من گريه مكن
اشك تو صاعقه است
تو به هر شعله ي چشمان ترم مي سوزي
بيش از اين گريه مكن
كه بدين غمزدگي بيشترم مي سوزي
من چو مرغ قفسم
تو در اين كنج قفس بال و پرم مي سوزي
گل ن گريه مكن
كه در آيينه ي اشك تو غم من پيداست
فطره ي اشك تو داند كه غم من درياست
دل به اميد ببند
نا اميدي كفرست
چشم ما بر فرداست
ز تبسم مگريز
در دندان تو در غنچه ي لب زيباست
گل من گريه مكن

مهدي سهيلي