خيام !!!! متن کامل رباعیات

fire

نيکي و بدي که در نهاد بشر است
شادي و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل
چرخ از تو هزار بار بيچاره‌تر است

fire

هر ذره که در خاک زميني بوده است
پيش از من و تو تاج و نگيني بوده است

گرد از رخ نازنين به آزرم فشان
کانهم رخ خوب نازنيني بوده است

fire

يک جرعه مي ز ملک کاووس به است
از تخت قباد و ملکت طوس به است

هر ناله که رندي به سحرگاه زند
از طاعت زاهدان سالوس به است

fire

چون عمر بسر رسد چه شيرين و چه تلخ
پيمانه که پر شود چه بغداد و چه بلخ

مي نوش که بعد از من و تو ماه بسي
از سلخ به غره آيد از غره به سلخ

fire

آنانکه محيط فضل و آداب شدند
در جمع کمال شمع اصحاب شدند

ره زين شب تاريک نبردند برون
گفتند فسانه‌اي و در خواب شدند

fire

آن را که به صحراي علل تاخته‌اند
بي او همه کارها بپرداخته‌اند

امروز بهانه‌اي در انداخته‌اند
فردا همه آن بود که در ساخته‌اند

fire

آنها که کهن شدند و اينها که نوند
هر کس بمراد خويش يک تک بدوند

اين کهنه جهان بکس نماند باقي
رفتند و رويم ديگر آيند و روند

fire

آنکس که زمين و چرخ و افلاک نهاد
بس داغ که او بر دل غمناک نهاد

بسيار لب چو لعل و زلفين چو مشک
در طبل زمين و حقه خاک نهاد

fire

آرند يکي و ديگري بربايند
بر هيچ کسي راز همي نگشايند

ما را ز قضا جز اين قدر ننمايند
پيمانه عمر ما است مي‌پيمايند

fire

اجرام که ساکنان اين ايوانند
اسباب تردد خردمندانند

هان تاسر رشته خرد گم نکني
کانان که مدبرند سرگردانند

fire

از آمدنم نبود گردون را سود
وز رفتن من جلال و جاهش نفزود

وز هيچ کسي نيز دو گوشم نشنود
کاين آمدن و رفتنم از بهر چه بود

fire

از رنج کشيدن آدمي حر گردد
قطره چو کشد حبس صدف در گردد

گر مال نماند سر بماناد بجاي
پيمانه چو شد تهي دگر پر گردد