خيام !!!! متن کامل رباعیات

fire

فصل گل و طرف جويبار و لب کشت
با يک دو سه اهل و لعبتي حور سرشت

پيش آر قدح که باده نوشان صبوح
آسوده ز مسجدند و فارغ ز کنشت

fire

گر شاخ بقا ز بيخ بختت رست است
ور بر تن تو عمر لباسي چست است

در خيمه تن که سايباني‌ست ترا
هان تکيه مکن که چارمیخش سست است

fire

ابر آمد و باز بر سر سبزه گزيست
بي باده گلرنگ نمي بايد زيست
اين سبزه كه امروز تماشاگه ماست
تا سبزه خاك ما تماشاگه كيست

fire

بر چهره گل نسيم نوروز خوش است
در صحن چمن روي دل افروز خوش است
از دي كه گذشت هر چه گويي خوش نيست
خوش باش و ز دي مگو كه امروز خوش است

fire

مي نوش كه عمر جاوداني اين است
خود حاصل از دور جواني اين است

هنگام گل و باده ياران سر مست
خوش باش دمي كه زندگاني اين است

fire

در دهر چو آواز گل تازه دهند
فرماي تا كه مي باندازه دهند
از جور و قصور و وز بهشت و دوزخ
فارغ بنشين كه آن بر آوازه دهند

fire

بر شاخ اميد اگر بري يافتمي
هم رشته خويش را سري يافتمي

تا چند ز تنگناي زندان وجود
ايكاش سوي عدم دري يافتمي

fire

از جمله رفتگان اين راه دراز
باز آمده كيست كه به ما گويد راز

پس بر سر اين دوراهه آز و نياز
تا هيچ نماني كه نمي آيي باز

fire

اي دل غم اين جهان فرسوده مخور
بيهوده نه اي غمان بيهوده مخور

چون بوده گذشت و نيست نابوده پديد
خوش باش غم بوده و نابوده مخور

fire

چون حاصل آدمي در اين شورستان
جز خوردن غصه نيست تا كندن جان

خرم دل آنكه زين جهان زود برفت
و آسوده كسي كه خود نيامد به جهان

fire

مي خوردن و شاد بودن آيين من است
فارغ بودن ز كفر و دين دين من است

گفتم به عروس دهر كابين تو چيست
گفتا دل خرم تو كه آيين من است

fire

گويند کسان بهشت با حور خوش است
من میگويم که آب انگور خوش است

اين نقد بگير و دست از آن نسيه بدار
کاواز دهل شنيدن از دور خوش است