حالا ميم بدين

hsan

درپهلوی آن فتاده بنشست. آلوده به خون مرغ دامان.

hsan

نا ساز گاری از فلک آمد و گر نه من. با خاک خوی کردم و با خار ساختم.

hsan

مرا شمشیر زد گیتی ترا مشت. ترا رنجور کرد اما مرا کشت.

hsan

تلخی و شیرینی هستی چشید . از حوادث با خبر گردید و رفت .

shaghayegh

تا چند اسير عقل هر روزه شويم
در دهر چه صد ساله چه يکروزه شويم
در ده تو بکاسه مي از آن پيش که ما
در کارگه کوزه‌گران کوزه شويم

hsan

می گرفتی گر به همت رشته ای . داشتی در دست خود سر رشته ای .

shaghayegh

مائيم و مي و مطرب و اين کنج خراب
جان و دل و جام و جامه در رهن شراب
فارغ ز اميد رحـمـت و بيم عذاب
آزاد ز خاک و باد و از آتـش و آب

hsan

به یاد آورد زان آزاد گشتن .زصحرا جا نب ده باز گشتن .

shaghayegh

نيکي و بدي که در نهاد بشر است
شادي و غمي که در قضا و قدر است
با چرخ مکن حواله کاندر ره عـقـل
چرخ از تو هزار بار بيچاره‌تر اسـت

hsan

تفاوتی نبود در اصول نقص و کمال:
کمالها همه انجام کار،نقصانند.

hsan

منچنین خرد و نزا رم زان سبب: که نه روز آسایشی دارم نه شب. بار بردم ،کار کردم هر نفس:نه گرفتم مزد ،نه گفتند بس. ره سپردم روز ها و ماهها:اوفتا دم با رهادر راهها. خاک را کندیم با جان کندنی :سا ختیم آرامگاه و مآمنی. دانه آوردیم از جوی و جری:لا نه پرکردیم با خشک و تری.خوی کردم با بدونیک سپهر: نیکیم را بد شمرد آن سست مهر.فیل با این جثه دارد فیلبان:من بدین خردی،زبون آسمان.

spring

سلامي ميكنم همچون پوست آهو ازم نپرس چرا آهو اونوقت ميگم خر ماهي